ÇOCUĞUNUZUN ANTRENÖRÜ DEĞİL VELİSİ OLUN.

Çocuklarımızı spora gönderirken hepimizin niyeti aynı: Daha sağlıklı, daha özgüvenli, daha disiplinli ve mutlu bireyler olmalarını istiyoruz. Ancak bazen iyi niyetle yaptığımız bir şey, farkında olmadan çocuğumuzun spordan aldığı faydayı azaltabiliyor.

Özellikle tribünde, saha kenarında ya da antrenman sırasında yapılan teknik müdahaleler…

“Koş!”

“Pas ver!”

“Öyle yapma!”

“Hocanı dinle!”

“Vur!”

“Daha hızlı!”

“Bak, arkadaşın senden iyi oynuyor!”

Bu cümlelerin her biri tek başına küçük görünebilir. Fakat bir çocuk, antrenöründen aldığı talimatın yanında sürekli olarak ailesinden de farklı yönlendirmeler aldığında, zamanla ne yapacağını şaşırabilir.

Çünkü çocuk için spor yalnızca fiziksel bir aktivite değildir. Karar vermeyi, hata yapmayı, yeniden denemeyi, kaybetmeyi, kazanmayı ve kendi başına çözüm üretmeyi öğrenme alanıdır.

Biz her hatasında devreye girersek, çocuğun hata yaparak öğrenme hakkını da elinden almış oluruz.

Peki veli ne yapmalı?

Aslında cevap oldukça basit: Çocuğun antrenörü olmayın, velisi olun.

Teknik konuları antrenöre bırakın. Çocuğunuzun performansını sürekli değerlendirmek yerine, onun gösterdiği çabayı görün.

“Kaç sayı attın?” yerine,

“Bugün eğlendin mi?”

“Niye o golü kaçırdın?” yerine,

“Bugün en çok neyi yapmaktan hoşlandın?”

“Daha iyi olabilirdin.” yerine,

“Çabaladığını gördüm.”

demek bazen çocuğunuz için çok daha değerlidir.

Özellikle dikkat, öğrenme veya gelişim farklılıkları bulunan çocuklarda bu yaklaşım daha da önem kazanıyor. Çocuğun kendisini sürekli olarak değerlendirilirken hissetmesi, sporu bir keyif alanından çıkarıp bir başarı sınavına dönüştürebilir.

Oysa çocukların spora ihtiyacı var; baskıya değil.

Bir çocuğun sahada hata yapmasına izin verelim. Bazen kaybetsin. Bazen yanlış karar versin. Bazen topu kaçırıp kenara gelsin.

Çünkü sporun gerçek kazanımı her zaman skor tabelasında yazmaz.

Belki o gün maçı kaybetmiştir ama özgüven kazanmıştır.

Belki gol atamamıştır ama arkadaşlığı öğrenmiştir.

Belki yarışmayı tamamlayamamıştır ama vazgeçmemeyi öğrenmiştir.

Ve belki de en önemlisi, kendisine güvenmeyi öğrenmiştir.

Çocuklarımızın yanında olalım; fakat onların yerine oynamayalım.

Çünkü bazen bir çocuğa verebileceğimiz en büyük destek, bir adım geri çekilip onun kendi yolunu bulmasına izin vermektir.