Yeteneksiz olduğu için mi? İsteksiz olduğu için mi? Yoksa biz ona uygun koşulları oluşturamadığımız için mi?
Bazen bir çocuğun spor salonunun kapısından içeri girememesinin nedeni fiziksel ya da gelişimsel farklılıkları değildir. Asıl engel; anlayış eksikliği, önyargılar, yetersiz imkânlar ve kapsayıcı bir yaklaşımın henüz yeterince gelişmemiş olmasıdır.
Özel gereksinimli çocuklar da koşmak, oynamak, öğrenmek, mücadele etmek ve başarmak ister. Onların da bir takımın parçası olmaya, arkadaş edinmeye, kendilerini ifade etmeye ve başarı duygusunu yaşamaya ihtiyaçları vardır.
Ancak spor alanlarına baktığımızda önemli bir soruyla karşılaşıyoruz:
Gerçekten her çocuk için eşit fırsatlar sunabiliyor muyuz?
Bir spor salonunun kapısının herkese açık olması, o salonun herkes için erişilebilir olduğu anlamına gelmez. Önemli olan çocuğun içeri girebilmesi kadar, orada kendisine uygun bir eğitim ortamı bulabilmesidir.
Burada ailelere, antrenörlere, spor kulüplerine, yerel yönetimlere ve eğitim kurumlarına büyük sorumluluk düşüyor.
Bir antrenörün sabrı, bir kulübün kapsayıcı yaklaşımı, bir belediyenin erişilebilir spor alanı oluşturması bazen bir çocuğun hayatında büyük bir değişimin başlangıcı olabilir.
Unutmamalıyız ki spor yalnızca madalya kazanmak değildir.
Spor; özgüvendir, disiplindir, sosyalleşmedir, bağımsızlıktır ve hayata katılma cesaretidir.
Belki de artık şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir:
Biz çocukları spora mı davet ediyoruz, yoksa yalnızca bizim belirlediğimiz koşullara uyabilen çocuklara mı kapılarımızı açıyoruz?
Çünkü hiçbir çocuk farklı olduğu için sporun dışında kalmamalı.
Bir çocuğun hayatına dokunmak için önce ona bir fırsat vermek gerekir.
Ve bazen bir çocuğun hayatındaki en büyük şampiyonluk, kazandığı madalya değil, ilk kez kendisine inanmasıdır.